معمار

تحقیق های معماری

تادائو آندو

تاداو آندو در سال 1941 در اوساكاي ژاپن به دنيا آمد، آندو از سن 10-17 سالگي در يك كارگاه نجاري كار مي كرد. وي اغلب به ساخت مدل هاي چوبي از كشتي و هواپيما مي پرداخت، او صنعت و ساختار سنتي چوبي ژاپني را از يك نجار كه مغازه ي او در خيابان مقابل خانه شان بود، فرا گرفت.

از سال 1962-1969، در دهه ي 20 سالگي، آندو تصميم به يادگيري خودآموز مستقيم معماري گرفت، كه او را به خارج از ژاپن براي مشاهده ي معابد، مقابر و چای خانه ها، به اروپا، آفريقا و آمريكا برد. او معماري را با رفتن و ديدن ساختمان هاي واقعي و مطالعه ي كتاب هايي در مورد كارهاي معماراني از قبيل : لوكوربوزيه، ميس ون در روهه، آلوار آلتو، فرنك لويد رايت و لويي كان ياد گرفت. وي قبل از بازگشت به اوساكا در سن 28 سالگي و باز كردن دفترش، به عنوان استادیار در دانشگاه های توکیو، هاروارد، کلومبیا بوده است.

تقريباً همه پروژه هاي وي، از بتن عريان به عنوان ماده اوليه ساخته شده اند. او براي به دست آوردن بتن نرم تميز و كامل براي ساختمان هايش، دقت زيادي در ساخت و قالب گيري فرم هاي بتني می کرد.

اكثر پروژه هاي تادائو آندو در ژاپن قرار دارند و به طور متمركز در اوساكا، جايي كه او به دنيا آمده بزرگ شده و هم اكنون زندگي و كار مي كند. علاوه بر يك سري ساختمان هاي مذهبي، وي موزه ها، ساختمانهاي تجاري كه شامل ادارات، كارخانجات و مراكز خريد مي باشد را طراحي كرده است. به هرحال خط مشي حرفه اي او با پروژه هاي مسكوني شروع شده.

آثار:

  • Tomishima House, Osaka, Japan, 1973
  • Uchida House, 1974
  • Uno House, Kyoto, Japan, 1974
  • Hiraoka House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1974
  • Shibata House, Ashiya, Hyogo Prefecture, Japan, 1974
  • Tatsumi House, Osaka, Japan, 1975
  • Soseikan-Yamaguchi House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1975
  • Takahashi House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1975
  • Matsumura House, Kobe, Japan, 1975
  • Row House (Azuma House), Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1976
  • Hirabayashi House, Osaka Prefecture, Japan, 1976
  • Bansho House, Aichi Prefecture, Japan, 1976
  • Tezukayama Tower Plaza, Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1976
  • Tezukayama House-Manabe House, Osaka, Japan, 1977
  • Wall House (Matsumoto House), Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1977
  • Glass Block House (Ishihara House), Osaka, Japan, 1978
  • Okusu House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1978
  • Glass Block Wall (Horiuchi House), Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1979
  • Katayama Building, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1979
  • Onishi House, Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1979
  • Matsutani House, Kyoto, Japan, 1979
  • Ueda House, Okayama Prefecture, Japan, 1979
  • STEP, Takamatsu, Kagawa Prefecture, Japan, 1980
  • Matsumoto House, Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan, 1980
  • Fuku House, Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan, 1980
  • Bansho House Addition, Aichi Prefecture, Japan, 1981
  • Koshino House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1981
  • Kojima Housing (Sato House), Okayama Prefecture, Japan, 1981
  • Atelier in Oyodo, Osaka, Japan, 1981
  • Tea House for Soseikan-Yamaguchi House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1982
  • Ishii House, Shizuoka Prefecture, Japan, 1982
  • Akabane House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1982
  • Kujo Townhouse (Izutsu House), Osaka, Japan, 1982
  • Rokko Housing One, Rokko, Hyōgo Prefecture, Japan, 1983 map
  • BIGI Atelier, Shibuya, Tokyo, Japan, 1983
  • Umemiya House, Kobe, Japan, 1983
  • Kaneko House, Shibuya, Tokyo, Japan, 1983
  • Festival, Naha, Okinawa prefecture, Japan, 1984
  • TIME'S, Kyoto, Japan, 1984
  • Koshino House Addition, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • MELROSE, Meguro, Tokyo, Japan, 1984
  • Uejo House, Osaka Prefecture, Japan, 1984
  • Ota House, Okayama Prefecture, Japan, 1984
  • Moteki House, Kobe, Japan, 1984
  • Shinsaibashi TO Building, Osaka Prefecture, Japan, 1984
  • Iwasa House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • Hata House, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • Atelier Yoshie Inaba, Shibuya, Tokyo, Japan, 1985
  • JUN Port Island Building, Kobe, Japan, 1985
  • Mon-petit-chou, Kyoto, Japan, 1985
  • Guest House for Hattori House, Osaka, Japan, 1985
  • Taiyō Cement Headquarters Building, Osaka, Japan, 1986
  • TS Building, Osaka, Japan, 1986
  • Chapel on Mount Rokko, Kobe, Japan, 1986
  • OLD/NEW Rokko, Kobe, Japan, 1986
  • Kidosaki House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1986
  • Fukuhara Clinic, Setagaya, Tokyo, Japan, 1986
  • Sasaki House, Minato, Tokyo, Japan, 1986
  • Main Pavilion for Tennoji Fair, Osaka, Japan, 1987
  • Karaza Theater, 1987
  • Ueda House Addition, Okayama Prefecture, Japan, 1987
  • Church on the Water, Tomamu, Hokkaidō prefecture, Japan, 1988
  • GALLERIA akka, Osaka, Japan, 1988
  • Children's Museum, Himeji Hyōgo Prefecture, Japan, 1989
  • Church of the Light, Ibaraki, Osaka prefecture, Japan, 1989 [1] [2] map
  • COLLEZIONE, Minato, Tokyo, Japan, 1989
  • Morozoff P&P Studio, Kobe, Japan, 1989
  • RAIKA Headquarters, Osaka, Japan, 1989
  • Natsukawa Memorial Hall, Hikone, Shiga Prefecture, Japan, 1989
  • Yao Clinic, Neyagawa, Osaka Prefecture, Japan, 1989
  • Matsutani House Addition, Kyoto, Japan, 1990
  • Ito House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1990
  • Iwasa House Addition, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1990
  • Garden of Fine Arts, Osaka, Japan, 1990
  • S Building, Osaka, Japan, 1990
  • Water Temple, Awaji Island, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991 [3] map
  • Atelier in Oyodo II, Osaka, Japan, 1991
  • TIME'S II, Kyoto, Japan, 1991
  • Museum of Literature, Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991
  • Sayoh Housing, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991
  • Minolta Seminar House, Kobe, Japan, 1991
  • Naoshima Contemporary Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 1995 [4] [5]
  • Japanese Pavilion for Expo 92, Seville, Spain, 1992
  • Otemae Art Center, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1992
  • Forest of Tombs Museum, Kumamoto Prefecture, Japan, 1992
  • Rokko Housing Two, Rokko, Kobe, Japan, 1993
  • Vitra Seminar House, Weil am Rhein, Germany, 1993
  • Gallery Noda, Kobe, Japan, 1993
  • YKK Seminar House, Chiba Prefecture, Japan, 1993
  • Suntory Museum, Osaka, Japan, 1994
  • MAXRAY Headquarters Building, Osaka, Japan, 1994
  • Chikatsu-Asuka Historical Museum, Osaka Prefecture, Japan, 1994
  • Kiyo Bank, Sakai Building, Sakai, Osaka Prefecture, Japan, 1994
  • Garden of Fine Art, Kyoto, Japan, 1994
  • Museum of wood culture, Kami, Hyōgo Prefecture, Japan, 1994
  • Inamori Auditorium, Kagoshima, Japan, 1994
  • Nariwa Museum, Okayama Prefecture, Japan, 1994
  • Atelier in Oyodo Annex, Osaka, Japan, 1995
  • Nagaragawa Convention Center, Gifu, Japan, 1995
  • Naoshima Contemporary Art Museum Annex, Naoshima, Kagawa Prefecture, Japan, 1995
  • Meditation Space, UNESCO, Paris, France, 1995
  • Shanghai Pusan Ferry Terminal, Osaka, Japan, 1996
  • Museum of Literature II, Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan, 1996
  • Gallery Chiisaime (Sawada House), Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1996
  • Museum of Gojo Culture & Annex, Gojo, Nara Prefecture, Japan, 1997
  • TOTO Seminar House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1997
  • Yokogurayama Natural Forest Museum, Kochi Prefecture, Japan, 1997
  • Harima Kogen Higashi Primary School & Junior High School, Hyōgo Prefecture, Japan, 1997
  • Koumi Kogen Museum, Nagano Prefecture, Japan, 1997
  • Eychaner/Lee House, Chicago, Illinois, 1997
  • Daikoku Denki Headquarters Building, Aichi Prefecture, Japan, 1998
  • Daylight Museum, Shiga Prefecture, Japan, 1998
  • Junichi Watanabe Memorial Hall, Sapporo, Japan, 1998
  • Asahi Shimbun Okayama Bureau, Okayama, Japan, 1998
  • Siddhartha Children and Women Hospital, Butwal, Nepal, 1998
  • Church of the Light Sunday School, Ibaraki, Osaka Prefecture, Japan, 1999
  • Rokko Housing III, Kobe, Japan, 1999
  • Shell Museum, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1999
  • FABRICA (Benetton Communication Research Center), Treviso, Italy, 2000
  • Awaji-Yumebutai, Hyōgo Prefecture, Japan, 2000 map
  • Rockfield Shizuoka Factory, Shizuoka, Japan, 2000
  • The Pulitzer Foundation for the Arts, St. Louis, Missouri, 2001 [6]
  • Komyo-ji (shrine) Saijo, Ehime prefecture, Japan (2001)
  • Ryotaro Shiba Memorial Museum, Higashiosaka, Osaka prefecture, Japan, 2001
  • Teatro Armani-Armani World Headquarters, Milan, Italy (2001)
  • Hyogo Prefectural Museum of Art, Kobe, Hyōgo Prefecture, Japan, 2002 [7]
  • Modern Art Museum of Fort Worth, Fort Worth, Texas, 2002 [8]
  • Piccadilly Gardens, Manchester, UK, 2003
  • 4x4 house, Chiyoda-ku, Tokyo, Japan, 2003
  • Chichu Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 2004 [9]
  • Langen Foundation, Hombroich near Neuss, Germany, 2004 [10]
  • Morimoto restaurant in the Chelsea Market, his first project in Manhattan, opened January 2006.
  • Omotesando Hills, Jingumae 4-Chome, Tokyo, Japan, 2006

 

کلیسای نور
Church of the light

    این نماز خانه در یک منطقه آرام مسکونی قرار گرفته و جهت آن بر اساس تابش خورشید و موقعیت قرار گیری کلیسای مجاور می باشد.

    کلیسا دارای حجمی مکعبی مستطیل شکل (سه برابر یک مکعب) است که به وسیله یک دیوار محوطه با زاویه ۱۵ درجه بریده شده است این دیوار فضا را به دو قسمت نمازخانه و ورودی مثلثی شکل تقسیم می کند شخصی که از طریق بازشو زاویه دار روی دیوار وارد می شود باید ۱۸۰ درجه بچرخد تا روبروی نمازخانه قرار گیرد. کف نمازخانه به وسیله پله هایی به سمت محراب شیب دارد. در دیوار پشت محراب چند شکاف عمودی و افقی ایجاد شده تا صلیبی را به وجود آورند. کف آن و نیمکت ها نیز از الوارهای کم ارزش ساخته شده است تا با سطح زبر و ناصافشان هویت بی پیرایه و با صداقت فضا را مورد تاکید قرار دهند.

    جمع تضاد یکی از اصول کاری و تفکر تادائو آندو می باشد که در کلیسای نور نیز مشاهده می شود قرار گرفتن یک ورودی (خط) مورب در برابر حجم مکعب و منظم نمازخانه استفاده از کنتراست نور که حجم تاریک کلیسا به وسیله نورهایی به شکل صلیب روشن می شود که به نوعی تداعی کننده و تقابل خوبی و بدی نیز می باشند. استفاده از تضاد حتی در بین مصالح انتخاب شده از طرف آندو نیز به چشم می خورد یعنی بتن و شیشه.

    به کار گیری و استفاده از تضاد این امکان را می دهد که هر یک از عناصر استفاده شده در بنا شدت و بیان صریح تری یافته و این حس را نیز به مخاطب خود انتقال دهند. برای مثال شیشه و بتن که در کارهای آندو به وفور دیده می شود: بتن ماهیتی زبر خشن و بسته (از نظر دید) دارد و در کنار آن شیشه که ماهیتی شفاف صاف دارد به کار برده شده است. تضاد این دو عنصر کنار هم باعث می شود تا خصوصیات بتن بیشتر به چشم بخرد در همین هال هم بتن به شیشه شفافیت بیشتری نیز می دهد. همین اتفاق برای نور و تاریکی در کلیسای نور افتاده که باعث شده این کلیسا به یکی از معروفترین کارهای تاداو آندو تبدیل شود.

    کلیسای کوچک نور مجموعه بزرگی از تفکرات و نظریات این معمار شرقی می باشد. و نمونه مثال زدنی از برخود انسان شرقی با طبیعت اطرافش می باشد.

مسعود حبیبی - کپی برداری از این نقد تنها با ذکر منبع مجاز می باشد. 

Tinypic تصویر بزرگ شود


Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
 
معبد آب - تادائو آندو
۱۹۸۹-۹۱

جزیره آواجی

    تپه ای در جزیره آواجی با دیدی وسیع به خلیج اوزاکا محل قرارگیری "هومپوکوجی" معبد اصلی و جدید فرقه "شینگون بادیست" می باشد.

    سالن این معبد در داخل زمین زیر یک استخر بیضی شکل بزرگ پر از نیلوفرهای آبی قرار دارد. راه ورود به سالن پلکانی است که از روی سطح آب شروع می شود و به نظر می رسد که بازدید کنندگان را به زیر آب می کشد. این سالن از یک اتاق گرد با یک شبکه بندی از ستونهای چوبی تشکیل شده که درون محوطه ای مربع شکل قرار گرفته است. فضای داخلی سالن و ستون ها به رنگ قرمز است. این رنگ در پایان روز هنگامی که تابش قرمز غروب فضا را پر می کند و سایه های بلند ستون ها را به درون حجم زیر زمینی می اندازد به رنگ قرمز پر رنگ در می آید. طرح معبد رشته ای از تجربیاتی را که بر زندگی روزمره  فائق آمده اند را خلق می کند.

منبع: کتاب تادائو آندو    انتشارات: خاک


    فکر می کنم تادائو آندو را نیز می توان یکی از پیروان مکتب ارگانیک نامید. مکتبی که کسانی مثل فرانک لوئید رایت و سانتیاگو کالاتراوا نیز هر کدام به نوعی پیرو فلسفه کاری آن بوده اند. چیزی که آندو را از آنها جدا می کند نگرش شرقی و مبانی نظری آن است و احترام به انسان و طبیعت پیرامون او.

    آندو مخاطب خود را با گذراندن از دیوارهای منحنی شکل و بلند به حوض بزرگی می رساند که راه ورود به اتاق اصلی از دل آن می گذرد. مقصد آخر اتاقی مربع شکل با ستونهای چوبی و رنگی قرمز است.

    این روند و مسیر حرکت را می توان از طور دیگر نیز بررسی کرد: تادائو آندو انسان تنها را پس از گذراندن از احساسات شخصی (دیوارهایی منحنی) به عقلانیت می رساند (اتاق مربع با رنگ قرمز) عقلانیتی که در سایه تفکر شرقی پی ریزی می شود. این مسیر از دل طبیعت شرقی می گذرد خاک (کف زمین دیوارها) باد (بین دیوارها) آب (حوض وسط) و نور (در تالار اصلی).

    آندو با آموزه های شرقی خود طعریفی دوباره از انسان طبیعت و معماری را در دنیای مدرن و صنعتی نشان می دهد.

    حالا تصور کنید مسجدی با این مشخصات (زیر زمین) ساخته بشه که به جای گنبد حوض بزرگ آب در سقف خودش داره و رنگ آبی گنبدش رو از آب می گیره. خدا چه رنگی داره؟

نقد از مسعود حبیبی   


Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
 
بنیاد لانجن - تادائو آندو
سال تکمیل بنا ۲۰۰۴

مساحت سایت: ۱۲۰۲۲۰ - مساحت ساختمان: ۱۸۶۰

    بناهای تادائو آندو را همراه با بتن اکسپوز (نمایان) و شیشه می شناسیم. بنیاد لانجن در آلمان نیز از این احترام آندو به فطرت مصالح بی دریغ نمانده و آندو باز هم با بیانی هرچه ساده تر از قبل نمایشی از بتن-شیشه و آب را در قالب یک ساختمان به معرض دید گذاشته است. 

    آندو بازدیدکنندگان لانجن را از میان روزنه دیوار بتنی حلالی شکلی عبور می دهد که از میان درختان گیلاس می گذرد و به یکباره دید او را به نمای لانجن جلب می کند نمایی از جنس شیشه فولاد و بتن. حجم مرکزی و اصلی که از جنس بتن اکسپوز می باشد به کمک شیشه دور تا دور خود حفاظت می شود. این حجم مرکزی ۷۶ متر طول ۱۰.۸۰ متر عرض و ۶ متر ارتفاع دارد.

    حجم مرکزی و اصلی ساختمان سایه ای در دریاچه کم عمق و مصنوعی می اندازد آندو با این ترکیب سه عنصر متفاوت بتن شیشه و آب را طوری هنرمندانه در کنار یکدیگر قرار داده که تضاد در آنها باعث قدرت گرفتن دیگری می شود. (همانند کلیسای نور که در این باره توضیح دادم)

    راه ورود به بنا از سمت شمالی و در فضایی بین حجم بتنی و شیشه ای قرار دارد این همان حرکت از احساس شخصی به عقلانیت درون ساختمان است.   

    به طور کلی مجموعه بنیاد لانجن به دو قسمت متفاوت تقسیم می شود: یکی حجم محاط شده از شیشه با زاویه ۴۵ درجه از گالری اصلی و دومی خود گالری است که نمایش حجمی مکعب بوده که در ۳.۵ متری زیر زمین قرار دارد. که به وسیله پلکان دو طرفه ای به سمت پائین گالری راه دارد. این دو گالری باریک و قرینه در ابعاد ۴۳ در ۵.۴ متر می باشد که به کمک نور تابیده شده از سقف مخاطب را به مرکز بنیاد لانجن هدایت می کند مساحت هر کدام از گالری ها ۴۳۶ متر مربع می باشد.

    بنیاد لانجن در سال ۲۰۰۴ تکمیل شده و از آخرین کارهای به اجرا در آمده تادائو آندو می باشد.

در کل گالری لانجن را می توان با مشخصه های زیر تعریف کرد: 

  • ترکیبی هنرمندانه از عناصر متضاد: آب - فولاد - بتن
  • استفاده از کانسبتی ساده و بکارگیری دو حجم خطی در پلان
  • بر قراری ارتباط بین داخل و خارج بنا به کمک حجم شیشه ای و دید از بین دیوار حلالی بتنی
  • سبک کردن وزن بصری حجم بتنی به کمک شیشه

تیم طراحی: Tadao Ando &  Masataka Yano &  Antoine Müller Moriya

نقد از: مسعود حبیبی - کپی برداری با ذکر منبع بالامانع می باشد.


Tinypic تصویر بزرگ شود


Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود

Tinypic تصویر بزرگ شود


Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
 
خانه ایتو - تادائو آندو
Ito Housing

    خانه ایتو از سری خانه هایی هست که تادائو آندو (معمار خود آموز ژاپنی) در سالهای اولیه کار خود آن را طراحی کرده است. چیزی که این خانه را از سایر خانه های آندو متمایز می کند استفاده از سیستم مدولار ژاپنی یا همان کن (استفاده از تاتامی مستطیلی با نسبت ۱ به ۲ به عنوان مقیاس ) می باشد.

    این سیستم مدولار ژاپنی به خوبی در پلان . نما و حجم بنا قابل لمس است. این ساختمان نمونه خوبی از استفاده کن در ساختمانهای جدید ژاپن می باشد.

بررسی سیستم مدولار ژاپنی

مسعود حبیبی 


Image and video hosting by TinyPic تصویر بزرگ شود
Image and video hosting by TinyPic تصویر بزرگ شود
Image and video hosting by TinyPic تصویر بزرگ شود
Image and video hosting by TinyPic تصویر بزرگ شود
Image and video hosting by TinyPic تصویر بزرگ شود
 
موزه هنرهای مدرن فورت وورث - تادائو آندو

موزه هنرهای مدرن فورت وورث واقع در تکزاس و در نزدیکی موزه کیمبل اثر برجسته لویی کان واقع شده است. این موزه یکی از بزرگترین کارهای خارجی تادائو آندو به شمار می رود. بتن، شیشه و آب باز هم از عناصری هستند که آندو آن را در کمال زیبایی خود به نمایش گذاشته است.

دیوارهای سایت وظیفه به تاخیر انداختن کشف ساختمان را توسط مخاطب موزه دارند. آندو مخاطب موزه را در فضایی آرام و نورانی قرار می دهد و فضایی غنی از پرسپکتیوها و بازتابها را به او نشان می دهد. طراحی این موزه به صورت خطی شکل گرفته است و با تکه تکه کردن ساختمان مجموعه ای از مکعب ها را به نمایش می گذارد، این همان راه کار لویی کان برای موزه کیمبل بود. با این کار آندو سعی داشته تا به موزه کیمبل که در مجاورت خود قرار داشته پاسخی مثبت بدهد.

نکته مهم در این نوع از طراحی خطی، این است که معمار فرم را برای بسط و گسترش به یک سمت باز گذاشته است.

فضای مینیمالیستی، استفاده از سطوح هندسی ساده، و انعکاس حجم بنا به آب از خصوصیات آثار آندو به شمار میرود که باز هم در جهت ایجاد فضایی آرام، احساس انسانی و فضایی نورانی به نمایش در آمده اند.

منبع: معماری نور

 













نوشته شده در جمعه بیست و دوم خرداد 1388 ساعت 18:3 توسط علی + لینک ثابت